مشخصات کویل های گالوانیزه معمولاً بر حسب ضخامت، عرض، وزن پوشش روی و درجه مواد پایه فولادی بیان می شود. استانداردها بسته به کاربرد متفاوت است.
با توجه به ضخامت، محدوده رایج به طور کلی بین 0.15 میلی متر تا 3.0 میلی متر است که 0.3 میلی متر تا 1.5 میلی متر بیشترین استفاده را دارد. کویلهای گالوانیزه نازکتر اغلب برای قطعات کوبیدن سبک و محفظههای دستگاه استفاده میشوند، در حالی که کویلهای ضخیمتر برای اجزای ساختاری ساختمان یا کاربردهایی که به استحکام بالا نیاز دارند استفاده میشوند.
با توجه به عرض، کویل های گالوانیزه استاندارد معمولاً بین 600 میلی متر تا 1500 میلی متر هستند و برخی مشخصات خاص به 1800 میلی متر یا حتی بیشتر می رسد. عرض های مختلف عمدتاً به تجهیزات پردازش بعدی و نیازهای صنعت بستگی دارد. به عنوان مثال، صنعت ساخت و ساز مواد گسترده تر را ترجیح می دهد، در حالی که صنعت لوازم خانگی اغلب از نوارهای باریک تر استفاده می کند.
وزن پوشش روی یک شاخص مهم مقاومت در برابر خوردگی است که معمولاً بر حسب "g/m²" بیان می شود. از مشخصات معمول می توان به Z60، Z80، Z100، Z120، Z180 و حتی Z275 اشاره کرد. ارزش پوشش روی بالاتر نشان دهنده لایه روی ضخیم تر و مقاومت در برابر خوردگی قوی تر است، اما هزینه بالاتری نیز دارد.
کلافهای گالوانیزه نیز بر اساس درجه استحکام مواد پایه، مانند زیرلایه نورد سرد معمولی- و فولاد با استحکام{1} بالا، متمایز میشوند. درجه های مختلف برای روش های مختلف پردازش و نیازمندی های تحمل بار مناسب هستند. در انتخاب واقعی، مشخصات خاص به طور کلی با در نظر گرفتن محیط استفاده، روش پردازش و هزینه تعیین می شود.
